Του Στάθη Σταυρόπουλου (ο γνωστός σκιτσογράφος που απελύθη από τον Ν. Χατζηνικολάου).
Δύσκολα εμφανίζεται στην Ιστορία τέτοια οβιδιακή μεταμόρφωση, τέτοια μετάλλαξη ενός πολιτικού ηγέτη, όπως αυτή του κ. Τσίπρα. Και το ίδιο δύσκολα ένα αριστερό κόμμα, ή έστω το μέρος εκείνο του κομματικού σώματος που του απέμεινε, παρακολουθεί αυτή τη μετεξέλιξη προσπαθώντας να μιλήσει τη γλώσσα που μιλούσε πριν να αυτομολήσει στην πολιτική που αντιμαχόταν.
Σπανίως, επίσης, στην Ιστορία αυτή η μεταμόρφωση συντελείται τόσο γρήγορα. Και τόσο ξετσίπωτα.
Θα αναφερθώ μόνον σε ένα απ’ τα χίλια που έλεγε ο κ. Τσίπρας, πριν να αρχίσει κι αυτός να αραδιάζει τα χίλια ένα παραμύθια της Χαλιμάς. Ελεγε: «Η λέξη ισοδύναμα έχει εισαχθεί απ’ την τρόικα. Οταν αναζητούνε ισοδύναμα, εννοούν ισοδύναμους πόνους». Τώρα όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ομιλούν στα πάνελ και από του βήματος της Βουλής για τους εν λόγω πόνους -τα ισοδύναμα- ως να πρόκειται για φάρμακα που θεραπεύουν πάσα λύπη και στεναγμό, ως να πρόκειται για παραμυθία αυτών των ίδιων, ώστε να αντέξουν τον αυτοδιασυρμό τους. Εσχατοι των Κλαζομενίων και υπομείονες των Αβδηριτών.
Πριν από πέντε ημέρες ο οίκος "πιστοληπτικής αξιολόγησης" Fitch προχώρησε σε αναβάθμιση του ελληνικού αξιόχρεου κατά μία βαθμίδα, σε Β από CCC.
Τέτοιες χαρές και πανηγύρια από "αριστερή" κυβέρνηση (έστω και δωσιλόγων) για μιά "θετική" αξιολόγηση του μακριού χεριού, της εμπροσθοφυλακής του καπιταλισμού έτσι όπως εκφράζεται στον σύγχρονο νεοφιλελευθερισμό δεν έχει ξαναματαγίνει.
Και δώστου τα χρεοκοπημένα ΜΜΕ που τρέφονται απ' το κουφάρι της ελληνικής κοινωνίας, να παίζουν και να ξαναπαίζουν την είδηση.
Άλλος ένας φρουρός-ταγματασφαλίτης των μνημονιακών κυβερνητικών καθεστώτων έδωσε τα διαπιστευτήριά του στο σύστημα, απολύοντας απ' τις προβληματικές επιχειρήσεις του (ραδιόφωνο-εφημερίδες) μία φωνή, μία πένα που χρόνια τώρα εκφράζει την συνείδηση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, με το κριτικό και ριζοσπαστικό περιεχόμενο των σκίτσων και των άρθρων του. Τον Στάθη.
Η οσμή, η βρώμα καλύτερα, της πολιτικής πίεσης είναι έντονη σ' αυτήν την απόλυση. Είναι γνωστό πως τα καθεστώτα δεν αντέχουν την κριτική ούτε την αλήθεια. Πόσο μάλλον το σημερινό μνημονιακό καθεστώς, με το οποίο η αλήθεια είναι έννοια ασύμβατη. Μία ντεμέκ αριστερή κυβέρνηση με κάτι κατά φαντασία αριστερούληδες δεν θα μπορούσε να είναι η εξαίρεση.
Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος.
"Ενός κακού δοθέντος, μύρια έπονται", λέει το σοφό γνωμικό.
Ενός Πάκη δοθέντος, μύρια κακά έπονται, λέμε εμείς.
Στην προκειμένη περίπτωση το κακό είναι ο ίδιος ο Πάκης.
Όχι δηλαδή τόσο ο ίδιος. Σιγά τον κλαρινογαμπρό.
Όσο η νοοτροπία και οι πρακτικές του συστήματος, και η αδράνεια του λαού, που εκτρέφουν Πάκηδες και τους κατσικώνουν στα ανώτατα αξιώματα της χώρας να μοιράζουν Μεγαλόσταυρους σε γεροντόφιλους προβληματικούς.
Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Είσαι π.χ. μικρός επιχειρηματίας και η μεγάλη αλυσσίδα εστίασης με το brand name «NEW DEMOCRACY» [ΣΗΜ: την ιδέα μού έδωσε ο Βερναρδάκης που μίλησε πέρυσι για «brand name ΣΥΡΙΖΑ»] σου επιτρέπει να ανοίξεις μαγαζί σε κάποια περιφέρεια, όχι απαραιτήτως εκλογική.
Μετά από χρόνια προσφοράς στο καταναλωτικό κοινό με τα μελομακάρονά σου, τους καφέδες σου και τα λοιπά καλούδια, αποφασίζεις να αποσυρθείς από την ενεργό δράση και να παραδώσεις το μαγαζί στον γιο σου. Βγαίνεις και το διατυμπανίζεις στην πελατεία σου, ώστε να γνωρίζει αυτή ότι στο εξής θα είναι ο γιος σου που θα προσφέρει το καλό το πράμα, ώστε να μη λακίσει προς άλλο ζαχαροπλαστείο. Και τότε βγαίνει ο CEO της αλυσσίδας και σου λέει «γιοκ», διότι δεν τον ρώτησες προηγουμένως, ώστε να συναινέσει. Πώς βγαίνεις και λες ότι την πελατεία σου θα την πάρει ο γιος σου, ενώ ο CEO μπορεί να έχει έτοιμο κάποιο άλλο παλληκάρι για την πελατεία σου, επειδή εσένα δεν σε γουστάρει ή γνωρίζει ότι δεν τραβάς άλλο και το μαγαζί σου θέλει ανανέωση με νέα πρόσωπα; Άσε που ο CEO απεχθάνεται την οικογενειοκρατία, καθότι αυτοδημιούργητος. Ο μπαμπάς του δεν διετέλεσε CEO της αλυσσίδας, ούτε η αδελφή του Γενική Διευθύντρια, ούτε ο ανεψιός του επιθεωρητής των franchisees μεγάλης περιφέρειας.