Rib and Sea
Αιγαίου προσκύνημα στην Παναγία Γραφιώτισα.
Τον Ιούλιο του 2009, στα πλαίσια των παράλληλων εκδηλώσεων του αγώνα του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Jet Ski, που διοργάνωσε η "Ελληνική Λέσχη Ταχυπλοίας" στην Κω, πολλοί από τους οδηγούς έπλευσαν με τα σκάφη τους μέχρι το νησί της Ψερίμου, όπου ο παπα Γιάννης Κουτάντος, σε ό,τι απέμεινε απ’ το γκρεμισμένο εκκλησάκι της Παναγίας της Γραφιώτισας, ευλόγησε τα πληρώματα και τους μοίρασε μπουκαλάκια με αγιασμό και βασιλικό.
Στη Φιλία που στις μέρες μας χάνεται...
Λένε πως το να γράψει κανείς το σενάριο και να σκηνοθετήσει το βίντεο μιας διαφήμισης, συμπυκνώνοντας μέσα σε ελάχιστο χρόνο μηνύματα και νοήματα, είναι σαφώς πολύ πιο δύσκολη και περίπλοκη υπόθεση από το να σκηνοθετήσει και να γράψει το σενάριο μιας μεγάλου μήκους κινηματογραφικής ταινίας.
Ζητώ συγγνώμη...
Είμαι θυμωμένος αυτές τις μέρες. Πολύ θυμωμένος. Και όσο βλέπω τους διαχειριστές της εξουσίας, αυτούς που μας κυβερνούν και λυμαίνονται τα δημόσια ταμεία τα τελευταία σαράντα χρόνια να αντιμετωπίζουν την λαίλαπα, που αυτοί προετοίμασαν και εξέθρεψαν, έχοντας κρεμασμένο στο πρόσωπό τους το πιο ηλίθιο, και "αθώο" συνάμα, χαμόγελο, τόσο πιο πολύ θυμώνω και εξοργίζομαι.
Πώς μας βλέπουν οι... Τούρκοι.
Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1997 στα "Πολιτικά Θέματα" με τίτλο "Η Ελληνική διαφθορά". Πρόκειται για μια έκθεση, την οποία συνέταξαν δυτικοί και Τούρκοι διπλωμάτες, και η οποία αφορούσε την γενική κατάσταση που επικρατούσε τότε στην Ελλάδα. Η έκθεση αυτή προοριζόταν για μια υπηρεσία πληροφοριών που είχε σαν έδρα της την Άγκυρα της Τουρκίας. Η απόδοσις του κειμένου στα ελληνικά είχε γίνει από τον κ. Ηρακλή Ν. Πετιμεζά, αλλά επειδή ήταν σε καθαρεύουσα προσπάθησα να την κάνω λίγο πιο "εύπεπτη", διατηρώντας βεβαίως απολύτως το νόημα του περιεχομένου της.
Οικονομίας ονείρου ανάβασις...
Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Νέμεσις", τον Σεπτέμβριο του 1997. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις ήταν, και είναι, εντελώς "συμπτωματική"...
Του Ιωσήφ Παπαδόπουλου.
Το πλοίο της άγονης χρειάστηκε είκοσι δύο ώρες για να μας μεταφέρει στον Πειραιά. Καλοκαιρινή ανάπαυλα, τέλος. Ποια ανάπαυλα δηλαδή; Αυτός ο Αύγουστος μας επεφύλασσε περισσότερη κούραση, με τις αναγκαίες εργασίες συντήρησης του αιωνόβιου πατρογονικού της γυναίκας μου στο νησί, παρά μέρες αποχαύνωσης στη μαγική παραλία των Αρμαθιών. Ένα αυτοκίνητο και μια βάρκα γεμάτα πράγματα έπρεπε τώρα ν’αδειάσουν στο σπίτι της Αθήνας, στο σπίτι του χειμώνα. Το τελειωτικό χτύπημα...