Του Ντίνου Μπάνου.

Πηγή : http://greeknation.blogspot.gr/2014/06/blog-post_968.html

Πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τρίτη στην Θεσσαλονίκη μια συνάντηση μεταξύ του αμερικανού πρόξενου στη Θεσσαλονίκη, Ρόμπερτ Σάντερς και της ηγεσίας του εξτρεμιστικού μειονοτικού κόμματος Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (DEB), το οποίο συμμετείχε για πρώτη φορά στις ευρωεκλογές, κερδίζοντας την πλειοψηφία στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης και έχει ως σημαία του την κατάργηση της συνθήκης της Λωζάννης και την τουρκοποίηση όλων των μουσουλμανικών πληθυσμών της ελληνικής Θράκης, με την ανοχή Βενιζέλου-Σαμαρά.

Ήταν μια συνάντηση, που προοιωνίζει αυτό που ετοιμάζουν οι ΗΠΑ στην Δυτική Θράκη. Μάλιστα η συγκεκριμένη συνάντηση του εκπροσώπου των ΗΠΑ και των ισλαμιστών, έγινε μετά από πρόσκληση του Ρ. Σάντερςκαι έγινε γνωστή, με ανακοίνωση που ανήρτησε στην ιστοσελίδα του το DEB (από όπου και η φωτό, στην οποία ξεχωρίζει εμφανώς ο κ. Σάντερς…) Και σίγουρα οι ισλαμιστές δεν θα έδιναν την φωτογραφία στην δημοσιότητα, αν δεν ήταν
σύμφωνοι και οι Αμερικανοί…

Κείμενο, βίντεο και φωτογραφίες : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Σύνδεση με το προηγούμενο : http://www.ribandsea.com/main/index.php/travels/1518-to-finally-my-darling-sta-pigadia-tis-karpathou

Το σκέλος από τα Πηγάδια της Καρπάθου μέχρι το λιμάνι της Κάσου στο Φρυ το έχω κάνει ούτε εγώ ξέρω πόσες φορές κατά την διάρκεια των τελευταίων 32 ετών. Πάντοτε με φουσκωτό σκάφος, βεβαίως, με εξαίρεση δυο-τρεις μόνο φορές που με πήγε το καράβι της γραμμής και άλλες δύο που πήγα με το "Kasos Princess" του Γιώργου Μανούσου. Το ίδιο ταξίδι κάναμε με το καταμαράν του Col τον Μάϊο και σας διαβεβαιώ ότι ήταν εντελώς διαφορετικό. Νόμιζα, εν ολίγοις, ότι πήγα για πρώτη φορά από τα Πηγάδια στο Φρυ! Όχι τόσο επειδή κάναμε 5+ ώρες να καλύψουμε μια απόσταση 25 ν. μιλίων, όσο γιατί κατά την διάρκεια αυτών των ωρών είδα καλύτερα τις "μυστικές εικόνες" αυτής της διαδρομής που σου ξεφεύγουν όταν πλανάρεις με 25 κόμβους και το μόνο που προσέχεις είναι πώς θα αποφύγεις τα μπουγέλα και τις επώδυνες προσθαλασσώσεις.

Τι να πω! Είναι ο κ. Γιάννης Πρεάρης η όψη μιας Ελλάδας που πάντα με συγκινούσε και με συγκινεί και την ζηλεύω (ίσως γιατί δεν έχω την δύναμη να αλλάξω και να κάνω πράγματα που θάθελα).

Και, δυστυχώς, στο ίδιο αυτό μαγικό μέρος που ζεί, λιγα βήματα πάρα κάτω, πουλάνε "υφαντά Καρπάθου" φτιαγμένα στην Κίνα και μέλι εισαγωγής (δεν έμαθα από πού).

Καλημέρα κύριε Γιάννη και καλή δύναμη. Εγώ εσένα ήλθα να βρώ πέρυσι από την Θεσσαλονίκη στην Κάρπαθο.

Θεολόγης Βουλγαρίδης

Κείμενο, βίντεο και φωτογραφίες : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Σύνδεση με το προηγούμενο : http://www.ribandsea.com/main/index.php/travels/1512-to-finally-my-darling-sto-diafani-kai-tin-olympo

Δεν μπορούσα να πιστέψω πως όλοι οι άνεμοι είχαν πάει για ύπνο εκείνο το πρωί! Ήμαστε στο ανατολικό Καρπάθιο, με μια θάλασσα που έμοιαζε περισσότερο με καθρέφτη, κι' εμείς ταξιδεύαμε με ιστιοπλοϊκό! Η απόλυτη παράνοια! Να ταξιδεύεις τόσα χρόνια με φουσκωτό στο Καρπάθιο και να παλεύεις με τα κύματα και στο ίδιο μέρος να ψάχνεις με το μικροσκόπιο λίγο αέρα για να φουσκώσει το πανί του ιστιοπλοϊκού!  

Αφού, κατά την συνήθη τακτική, ενεγοποιήθηκε το gps και ο τεμπέλης καπετάνιος - λέγε με αυτόματο πιλότο - ο Mike ξάπλωσε στον καναπέ της κόντρα γέφυρας και ασκήθηκε στο... άθλημα μεταξύ ύπνου και ηλιοθεραπείας. Όσο για τους ηλικιωμένους του πληρώματος; Ο Col, επειδή πρέπει πάντοτε κάτι να φτιάχνει, αποφάσισε να αντικαταστήσει τη φίρμα του κατασκευαστή των ποδηλάτων, που είχαν αγοράσει στην Τουρκία, με το όνομα του σκάφους του, κι' εγώ άρχισα να ψάχνω γωνιές για πιασάρικα πλάνα...

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Όταν αρθρογραφούσα στο περιοδικό "Νέμεσις" της Λιάνας Κανέλλη, είχα ξεκινήσει μια σειρά άρθρων, με τίτλο "οι τελευταίοι των Μοϊκανών", με σκοπό να αναφερθώ σ' αυτούς που έμειναν μέχρι τέλους πιστοί στην τέχνη που αγάπησαν και έμαθαν να ασκούν για να εξοικονομήσουν τα προς το ζην. Σ' αυτούς που, απρόθυμοι να παρακολουθήσουν τον ξέφρενο ρυθμό της "προόδου" και της σύγχρονης τεχνολογίας, αρνήθηκαν να συμβιβαστούν ή να μεταλλαχθούν, καταβάλλοντας το όποιο τίμημα γι' αυτή την επιλογή τους, αποφασισμένοι να πάρουν μαζί τους για πάντα το επάγγελμα που έζησε αυτούς και τα παιδιά τους και αφήνοντας ένα άρωμα χειροποίητης ποιότητας, ρομαντισμού και παράδοσης στη μνήμη αυτών που έμαθαν και ξέρουν να εκτιμούν τα όμορφα πράγματα.