Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης.
Ήταν 21.05.2012 στο Παρίσι. Μία εβδομάδα μετά την ορκωμοσία του νέου Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας Francois Hollande, ο οποίος δεν δέχθηκε τον Αλέξη Τσίπρα, τότε επί κεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ του 16,78% [μια ανάσα από τη ΝΔ του 18,85%] των εκλογών τής 06.05.2012, επειδή το πρωτόκολο προέβλεπε συναντήσεις του Προέδρου μόνον με Αρχηγούς κρατών. Εθίγη ο επί κεφαλής, που έκανε βόλτες ανά τας Ευρώπας με τον αέρα του οσονούπω πρωθυπουργού, και αναφέρθηκε, ως μη έδει, στον νέο Πρόεδρο υποτιμητικά λέγοντας ότι «είναι δικαίωμά του να δέχεται με βάση το πρωτόκολλο να συναντήσει αρχηγούς κρατών, αλλά θα πρέπει και ο ίδιος να γνωρίζει ότι πολύ γρήγορα θα κληθεί να απαντήσει σε κρίσιμα ερωτήματα και κυρίως εάν αυτά που έλεγε προεκλογικά θα ισχύουν και μετεκλογικά». Και χαμογελώντας, λες και έπαιζε τάβλι με την παρέα μη συναισθανόμενος τις ευθύνες που του επεφύλασσε η δεύτερη θέση στις επιλογές του ελληνικού λαού, συνέχισε: «Διότι, εάν ο γαλλικός λαός έστειλε τον Νικολά Σαρκοζί να κάνει διακοπές στο Μαρόκο, τον έστειλε όχι για να αντικατασταθεί από κάποιον που ακολουθεί την ίδια πολιτική, αλλά κάποιον που θα την αλλάξει. Ο Francois Hollande γνωρίζει ότι δεν πρέπει να αθετήσει τις υποσχέσεις του, διαφορετικά θα γίνει ένας «Ολαντρέου» και θα κινδυνεύει να έχει την εξέλιξη που είχαμε και στην Ελλάδα».






