Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Έχω επανειλημμένως ακούσει τους παραμορφωμένους δημοσιογράφους και παρουσιαστές τών ΜΜΕ να κάνουν λόγο για τον τάδε ηλικίας «εκοσιένα χρόνων» [μερικοί χρησιμοποιούν και το «χρονώνε»], για «εικοσιένα χιλιάδες πρόσφυγες» κ.λπ. Χθες όλο το πρωί άκουγα στο ραδιόφωνο για το Λιμενικό που «περισυνελέγει ναυαγούς», που έχουν «περισυνελεγεί τόσα πτώματα» κ.λπ. Και το μεσημέρι μού ρίχνει ο Σταύρος στο δόξα πατρί από το συνέδριο του «Πολίτες βλήματα κάντε μας κουνήματα» το ανεπανάληπτο όνειρό του: «την ώρα που στη Βουλή θα υπάρχουν εκατόν πενήντα μίες γυναίκες».
Εξουθενωμένος αυτοπαρηγορήθηκα προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν έχει, όπως λένε πάμπολλοι, σημασία η ορθογραφία, η γραμματική ή το συντακτικό, αρκεί να μεταδίδεις κάτι μεστό που καθηλώνει τον ακροατή ή τον αναγνώστη. Ίσως δεν πρέπει να διαφωνήσω, αν λάβω υπόψη μου πως όταν διαβάζω «η εφεσιβόληση της πρωτόδικης απόφασης» μένω κάγκελο επ’ αρκετόν, ήτοι καθηλωμένος και αποσβολωμένος. Ας δώσω, λοιπόν, σημασία στην ουσία. Τί ουσιαστικό μού είπαν οι «αναδυόμενοι νέοι πωλητικοί αστέρες» από το βήμα του σιναιδρήου ενώπιον δεκάδων δημοκρατικά διορισμένων συνέδρων.
