Βρίσκομαι στο μπαλκόνι του σπιτιού μου καπνίζοντας νευρικά. Περιμένω να χαράξει και ένα από τα καμάρια μου να επιστρέψει από διασκέδαση. Στο μυαλό μου καρφωμένη η επιστολή σας προς τον πρωθυπουργό της χώρας. Δεν μπορώ ούτε συλλυπητήρια να σας απευθύνω για τον άδικο χαμό του Νικόλα σας. Θα ήταν τόσο τυπικό και συμβατικό. Δεν θα είχε κανένα νόημα. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να ενώσω τη φωνή μου με τη δική σας, μήπως και κάποιοι «αρμόδιοι» ευαισθητοποιηθούν και κάνουν κάτι για τον δύσμοιρο αυτό τόπο. Ως γονιός καταλαβαίνω πολύ καλά πόσο κοπιάσατε για να «αναστήσετε» τον Νικόλα. Τα ξενύχτια, τις αγωνίες, τις ανησυχίες, τη βάσανο της νουθεσίας, τις χαρές μιας επιτυχίας, τις απογοητεύσεις μιας αποτυχίας, τον παρηγορητικό λόγο, όλα αυτά που βιώνει ένας πατέρας, πολύ περισσότερο όμως μια μητέρα, μεγαλώνοντας τα βλαστάρια της.





