Μέχρι και πριν από μερικά χρόνια ταξιδεύαμε με φουσκωτά σκάφη και οργώναμε απ' άκρη σ' άκρη ολόκληρο το Αιγαίο. Τελευταία, αυτός ο τρόπος ταξιδιού κατάντησε πια είδος πολυτελείας, αφού οι ταγοί μας, στο πλαίσιο του ξεπουλήματος της γαλάζιας θάλασσας που μας περιβάλλει (και όχι μόνο), φρόντισαν να μη μας περισσεύουν χρήματα ούτε για βενζίνη. Ξεδίνουμε λοιπόν, εδώ και μερικά χρόνια με τα αυτοκινούμενα τροχόσπιτα, που μπήκαν ίσως στη ζωή μας λίγο καθυστερημένα αλλά μας δίνουν την δυνατότητα να ξεφεύγουμε από την καθημερινή ρουτίνα της μεγαλούπολης και να ξεγελάμε τον εαυτό μας με είκοσι ευρώ πετρέλαιο, φθάνοντας, έστω, μέχρι τις παρυφές του Ναυπλίου, της Χαλκίδας ή του Λουτρακίου.

Ταξίδευσε, φωτογράφισε, βιντεοσκόπησε και περιγράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Το πλοίο της "Blue Star", σύμφωνα με το πρόγραμμα, θα κατέπλεε στο λιμάνι της Πάτμου γύρω στις πέντε τα ξημερώματα. Βάρβαρη ώρα. "Δεν έχω καμμία διάθεση να φυλάω σκοπιά μέχρι τότε", είπα στην καπετάνισσα. "Λέω να παρκάρουμε το camper στο λιμάνι και να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι, μέχρις ότου έρθει το καράβι και μας ειδοποιήσουν οι λιμενικοί να επιβιβαστούμε". Συμφώνησε η καπετάνισσα και πέσαμε, σχετικώς νωρίς εκείνο το βράδυ, για ύπνο. Ο αέρας όμως "έδινε τα ρέστα" του κι' εγώ άρχισα να ψυχανεμίζομαι πως μάλλον θα αργούσαν να μας ξυπνήσουν...

Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν πολύ διαφορετικά. Άλλοτε συνηθίζαμε να επιβιβαζόμαστε στην "κλούβα" ή στο αυτοκινούμενο, κατά περίσταση, και να παίρνουμε τους δρόμους, πότε προς βορράν, με τελικό προορισμό τις Πρέσπες ή τα Λουτρά της Αριδαίας, πότε προς νότον, περιπλανώμενοι στα χωριά της ορεινής Αρκαδίας ή της Μεσσηνιακής Μάνης και πότε προς δυσμάς, στους αυτοκινητόδρομους της Ιταλίας, της Αυστρίας ή της Γερμανίας. Τότε όμως δεν είχε εκδηλωθεί ακόμη η οικονομική κρίση ούτε υπήρχε τρόϊκα και Δ.Ν.Τ. Γεμίζαμε λοιπόν το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου, γεμίζαμε και τις τσέπες μας, με ό,τι περίσσευε, και όπου μας βγάλει. Το μυαλό θα μας σταματούσε;

Δεν πληρώνω διόδια (και με την άδεια του… νταβατζή). 

Του Μπάμπη Κωνσταντάτου.

Γεια σας και καλή χρονιά αγαπητοί συνάδελφοι τρελλο-camper-άδες και συγχωρήστε μου την προσφώνηση, αλλά, πιστέψτε με, σαν κομπλιμέντο το λέω. Όσο για το «καλή χρονιά», αν και δεν πιστεύω σ’ αυτή την ευχή, όμως, δεν κοστίζει και τίποτα να το λέμε και, πού ξέρεις, άμα τύχει και βγει αληθινή θά' χουμε να καυχιόμαστε: είδες που στά' λεγα;

Τέλος πάντων, σας ζητώ ακόμη συγγνώμη που σας πήγα μέχρι τη Λαμία (χωρίς διόδια) χωρίς να σας… γυρίσω πίσω, αλλά να, μια που δεν είχα δουλειά (πολυτέλεια στην εποχή μας η δουλειά που φέρνει λεφτά) καβάλλησα την τρελλοcamperα μου και την έκανα, που λένε, προς βορράν. Πέρασα και τα σύνορα, κάνοντας ένα ζιγκ-ζαγκ σε Αλβανία και Σκόπια, ωστόσο γι’ αυτό υπόσχομαι να σας διηγηθώ περισσότερο σε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο.