Έλειψα πολύ αυτό το καλοκαίρι, το ξέρω. Και αυτοί οι δύομισυ μήνες αποχής από το "Camper Life" ήταν γεμάτοι με αέρα, θάλασσα και... βαθειές εισπνοές. Με το ιπτάμενο "Polaris" στα Χανιά, ολόκληρο τον Ιούλιο, και το δεύτερο ήμισυ του Αυγούστου στη Ζάκυνθο. Με το πεντάμετρο "Selva" και την 70άρα τετράχρονη "Yamaha" στη δική μας "Ιθάκη", την Κάσο,  το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου. Αναπόφευκτη ήταν η απόφαση να αποδράσουμε από την ασθμαίνουσα πρωτεύουσα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα οικονομικά, στενά, ως η οδός Ξούθου, παραφράζοντας τον αείμνηστο Σουρή, κι' εγώ αδύναμος να περιμένω μοιρολατρικά πότε θα εξασφαλίσω κάποια διαφημιστική καταχώριση στο περιοδικό ή πότε θα τακτοποιηθούν οι οικονομικές εκκρεμότητες για να έχω το άλλοθι της παραμονής και την επιθυμία της συγγραφής νέων άρθρων.

Πάει κοντά ένας μήνας που έχω να δημοσιεύσω κάποιο νέο άρθρο στο περιοδικό. Το ξέρω. Και μολονότι δεν οφείλω καμμία εξήγηση στους αναγνώστες, που σερφάρουν σ' αυτό ελεύθερα, οφείλω μια εξήγηση στους λιγοστούς διαφημιζομένους οι οποίοι ενισχύουν οικονομικώς την προσπάθειά μου. Πηγαίνω κάθε μέρα, ανελλιπώς, από τα μέσα του προηγούμενου μήνα στο Σύνταγμα και ενώνω τη φωνή μου με τις φωνές των χιλιάδων αγανακτισμένων πολιτών οι οποίοι απαιτούν να φύγουν από το Ελληνικό Κοινοβούλιο οι επίορκοι θαμώνες του. Πιστεύω ότι όσο αυτή η κατάσταση παρατείνεται, τόσο θα στενεύουν τα όριά σας, τα όριά μου, τα όρια της αγοράς.

Στεκόμουν σήμερα στον λόφο όπου βρίσκεται το ξωκκλήσι της Αγ. Κυριακής, στην Κάσο, και απολάμβανα παρατηρώντας την ανθισμένη πλαγιά να κατηφορίζει μέχρι τον Εμπορειό και το Φρυ, σκεφτόμενος, συγχρόνως, ότι ελάχιστα πράγματα έχει πραγματικά ανάγκη ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος. Μεγάλη Παρασκευή, σήμερα, και αύριο το βράδυ η συμβολική Ανάσταση Εκείνου. Και μετά; Άντε πάλι στο "μαγγανοπήγαδο" και στη θλιβερή ρουτίνα του "μάλιστα κύριε", της τηλεοπτικής αποχαύνωσης, του φορολογικού κλεφτοπόλεμου, των φραγκολεβαντίνων και των τσαρλατάνων της πολιτικής. Ή μήπως υπάρχουν ακόμη τα περιθώρια να αντιδράσουμε, να διώξουμε το βάρος, να αναστηθούμε; 

Μπορεί, για κάποιους, οι μέρες αυτές να μην είναι κάτι το ιδιαίτερο, κάτι το ξεχωριστό. Μπορεί ακόμη να μην πιστεύουν στη νεκρανάσταση του Ιησού. Δεν παύει όμως η Ανάσταση, αυτή καθ' εαυτή, να έχει τον δικό της συμβολισμό. Έναν συμβολισμό που τον έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη όλοι μας, ιδιαίτερα τις οδυνηρές αυτές στιγμές που περνάμε σαν λαός και σαν χώρα. Καλή Ανάσταση, λοιπόν, με υγεία. Είθε ο εξαιρετικός συμβολισμός αυτής της θρησκευτικής εορτής να σημάνει και την Ανάσταση του λαού μας, προτού η πέτρα σφραγίσει τον τάφο για τα καλά.

Ιωσήφ Παπαδόπουλος

Κύλησε κι' αυτός ο χρόνος και πέρασε από μπροστά μας σαν το φυλλαράκι που επιπλέει στα νερά του ποταμού. Ήταν σαν σήμερα, θυμάμαι, πέρυσι, που έγραψα δυο λόγια και πρόσθεσα τη φωτογραφία ενός θεόρατου Άη βασίλη από άμμο για να μεταφέρω τις ευχές μου στους φίλους, πελάτες και αναγνώστες του δεύτερου διαδικτυακού περιοδικού μου (http://www.ribandsea.com/). Τίποτε δεν άλλαξε προς το καλύτερο, από τότε, και οι ευχές εκείνες μοιάζουν περισσότερο με απλές λέξεις και μικρές προτάσεις, που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο για το τυπικό, ανήμπορες να τα βάλουν με τη βλακεία, την αλαζονεία, την πλεονεξία και την αυτοκαταστροφική μανία των ανθρώπων ώστε να αλλάξουν τις τύχες του κόσμου προς το καλύτερο.