ΜΕΡΟΣ Γ΄

Τα τελευταία 1.000 περίπου χιλιόμετρα, από τα σύνορα της Σλοβενίας μέχρι το Ντύσσελντορφ, και η έκθεση.

Το πέρασμα από τις Βαλκανικές χώρες στην Αυστρία αποτελεί μια ξεχωριστή εμπειρία, ιδίως για τον ταξιδιώτη εκείνο που δεν έχει ξαναεπισκεφτεί τη χώρα αυτή της Κεντρικής Ευρώπης. Όλα είναι διαφορετικά εδώ. Το βλέπει κανείς όχι μόνο στους δρόμους και τους δημόσιους χώρους, αλλά και στα σπίτια των Αυστριακών που είναι βγαλμένα θαρρείς απ' τα παραμύθια. Λουλούδια στολίζουν όλα τα μπαλκόνια, ενώ περιποιημένο γρασίδι καλύπτει κάθε εκατοστό γης που μένει ακάλυπτο απ' τα δάση. Τα σκουπίδια είναι άγνωστη λέξη, ενώ οι χώροι στάθμευσης των αυτοκινήτων στον αυτοκινητόδρομο, τα ξύλινα παγκάκια, τα τραπέζια και οι τουαλέτες, μας κάνουν να ντρεπόμαστε για την αντίστοιχη εικόνα στους δικούς μας δρόμους με τα εξωφρενικά διόδια...

ΜΕΡΟΣ Β΄

Το πέρασμα των σλαβόφωνων χωρών της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Με τόσες μπάρες να πρέπει να ανοιχτούν, κατορθώσαμε, τελικώς, να φθάσουμε στο Τελωνείο των Ευζώνων στις 9 το βράδυ. Αποφασίσαμε, αντί να υποστούμε την διαδικασία εξόδου απ' την Ελλάδα και εισόδου στα Σκόπια την επόμενη μέρα, να την υποστούμε εκείνη τη στιγμή και να διανυκτερεύσουμε στη Σκοπιανή πλευρά ώστε να κερδίσουμε χρόνο. Οι νταλικιέρηδες μας είχαν άλλωστε διαβεβαιώσει ότι οι Σκοπιανοί είναι ήσυχοι άνθρωποι και δεν πρόκειται να μας ενοχλήσουν. Επιμένουν βεβαίως οι γείτονες να αποκαλούν "Μακεδονία" τη μικρή τους χώρα, αλλά κι' εμείς θα συνεχίσουμε να την αποκαλούμε "Σκόπια". Ελπίζω να μη μας κρατήσουν κακία γι' αυτό. Στο κάτω κάτω, αν νοιώθουν ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, συνεπώς Μακεδόνες, δεν έχουν παρά να ζητήσουν να προσαρτηθεί το κρατίδιό τους στην υπόλοιπη Μακεδονία η οποία ήταν, ανέκαθεν, και παραμένει Ελληνική. Εμείς θα τους δεχθούμε ευχαρίστως!

Ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος επέστρεψε απ' το Ντύσσελντορφ, όπου ταξίδευσε οδικώς, και περιγράφει τις εμπειρίες του απ' το ταξίδι και τη μεγάλη κλαδική έκθεση που πραγματοποιήθηκε κι' αυτή τη χρονιά στη Γερμανική μεγαλούπολη.

ΜΕΡΟΣ Α΄

Το ταξίδι ως το Ντύσσελντορφ.

Συνηθίζαμε κάποτε να ταξιδεύουμε οδικώς στην Ευρώπη, μέσω της πάλαι ποτέ ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, πριν ο υποκινούμενος εμφύλιος κατασπαράξει και διαλύσει εις τα εξ ων συνετέθη τη μεγάλη αυτή γείτονα χώρα. Έπρεπε όμως να πάμε με κάποιο τρόπο στο Ντύσσελντορφ. Το αεροπλάνο, κατ' αρχάς, αποκλείστηκε γιατί, όπου "με παίρνει", το αποφεύγω. Το φοβάμαι, τη λέω την αμαρτία μου, κι' ας πετάω με ιπτάμενο φουσκωτό! Άφήστε που είναι και ακριβό, αν προσθέσει κανείς σ' αυτό τις διανυκτερεύσεις, τη διατροφή και τις τοπικές μεταφορές από και προς το αεροδρόμιο, την έκθεση και το ξενοδοχείο. Να πάει άλλωστε κανείς σε μια έκθεση αυτοκινούμενων με το αεροπλάνο, ενώ έχει αυτοκινούμενο, δεν "λέει"...