Μπορεί αυτές τις εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων να "βομβαρδίζουμε" τους φίλους και συγγενείς μας με βαρύγδουπες ευχές για χρόνια πολλά κι' ευτυχισμένα, με ευχές για ένα νέο έτος που θα φέρει οικογενειακή γαλήνη, επαγγελματική επιτυχία και κοινωνική ευημερία, πόσα μπορεί όμως να πει μία και μόνο λέξη γραμμένη στο κουφάρι ενός παρατημένου φουσκωτού σκάφους; Πόσο γλαφυρή μπορεί να είναι μία και μόνο φωτογραφία για το μέλλον του φουσκωτού σκάφους στην Ελλάδα;

Μια δράκα από καμμιά εκατοστή ανθρώπους έχει την αλαζονεία πως της ανήκει ο πλανήτης. Και δεν είναι τίποτα υπεράνθρωποι, ανθρωπάκια του κερατά είναι, που σούρνονται σε αναπηρικές καρέκλες, όπως όλοι οι θνητοί, που βγάζουν σπυριά στον κώλο, όπως όλοι οι θνητοί, που τους πέφτουν τα νεφρά και κάνουν μεταμόσχευση, όπως όλοι οι θνητοί. Αλλά νομίζουν πως ο πλανήτης αυτός είναι δικός τους. Η ψείρα περπατάει πάνω στο κεφάλι και νομίζει πως το κεφάλι αυτό είναι δικό της. Δεν το ξέρει πως ανήκει σε έναν άνθρωπο που όποτε αποφασίσει να ξεψειριαστεί θα την πάρει ο διάολος την ψείρα.

Του Γιώργου Μάλφα, θεολόγου.

Εβδομήντα ένα χρόνια μετά…

Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες… Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι  σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες…